Το δέντρο ρίγησε στην πνοή του κρύου και υγρού ανέμου το σκοτεινό εκείνο βράδυ. Ο ήλιος βυθίστηκε προ πολλού, αφού πλημμύρισε τη γη με αίμα. Το αγαπημένο χρώμα του Κ. έσβησε. Χλωμό τοπίο και το φεγγάρι μελαγχολικό, μία από τις πολλές νύχτες που ο Κ. θα ήθελε να μην υπάρχουν, να μην υπάρχει. Με τον τρόπο που ζούσε, πέθαινε. Ονειρευόταν πως βρίσκεται σε παγωμένη θάλασσα η οποία διψούσε και επεδίωκε να τον καταπιεί. Και ο Κ. να παραδίδεται, να ενδίδει... Τα πολύτιμα όνειρα του Κ. τον συντρόφευαν από παιδί. Τα χρόνια περνούσαν. Οι ρυτίδες, ωστόσο, που διαγράφονταν στο πρόσωπό του, ήταν λιγότερες από τις γραμμές που ο ίδιος είχε χαράξει στη σωρό του.