Κουράστηκα και κυρίως βαρέθηκα να εξηγώ, και όχι γιατί δε μπορείς, μα γιατί δε θέλεις να καταλάβεις. Ποτέ δεν έκανες την παραμικρή προσπάθεια να με πλησιάσεις, κι ας στεκόσουν πάντα δίπλα μου. Όποτε με συμβούλευες, δεν ήταν για να με βοηθήσεις, αλλά για να με κατευθύνεις. Δε μπορώ να ζω άλλο μέσα από εσένα... Το παιχνίδι της ανταμοιβής και της τιμωρίας το έμαθα, και δεν ωφελεί. Μένω το ίδιο ασυγκίνητη μπροστά στις φιλοφρονήσεις όσο και στις επικρίσεις σου. Το μάθημα που πήρα από εσένα είναι πως η αγάπη σημαίνει καταπάτηση της ατομικής ελευθερίας, πως φωνάζει όποιος νοιάζεται. Όταν με περιορίζεις, δεν είμαι ευτυχισμένη, και δε σε ενδιαφέρει, σου αρκεί που με αυτόν τον τρόπο είμαι ασφαλής. Δεν ξέρω ποια είμαι, γιατί μου απαγορεύεις να γίνω ο εαυτός μου. Δεν υπάρχω για εσένα παρά σαν προβολή των επιθυμιών, των απαιτήσεων και των προσδοκιών σου. Έπαψα να σέβομαι ό,τι φοβάμαι. Σε μισώ και σε λυπάμαι συγχρόνως.