«γράψε ένα ποίημα για εμένα»

αυτό δεν είναι ποίημα
αλλά είναι για εσένα
για εσένα που το πρωί τρως σκυμμένος πάνω απ' τον δίσκο σου σκεπτικός και αόριστος
και μακρινός
τόσο που την πρώτη φορά που κάθισα δίπλα σου
πέρασαν 5 λεπτά μέχρι να σε δω
αν και με είχε προϊδεάσει η Μόνια ή Μόνικα ή Δήμητρα ή Φατμίλα
για την παρουσία σου
-κράτησέ το, δεν πεινάω
-ευχαριστώ
-πώς σε λένε; κ.λπ.
και ο κύριος με τα γυαλιά να τραγουδά για τον έρωτα
και να μας κοιτά με επιμονή
αυτό με ενόχλησε
αν και γέλασα
με το θράσος του πιο πολύ
μετά στο κρεβάτι μου
μου έδωσες λίγες πληροφορίες για τη ζωή σου
δε με άγγιξαν
μου 'δινες το αποτέλεσμα κι εγώ έψαχνα την αιτία
θυμάμαι μόνο πως άφησες να εννοηθεί ότι θέλεις να πεθάνεις
γιατί φοβάσαι πολύ να πεθάνεις
μπερδεμένα πράγματα
το στοιχείο μου
τη νύχτα γεμίζεις με νερό θολό
το ίδιο πλαστικό ποτήρι
η νοσοκόμα αδειάζει πολύχρωμα χάπια
στην παλάμη σου
φτύνεις ένα «στην υγειά μας»
η νοσοκόμα περιμένει με ένα
αμήχανο χαμόγελο
να καταπιείς
πριν το κάνεις
πάντα
εύχεσαι να γίνεις εμπρηστής
και να βάλεις φωτιά
στη φαρμακοβιομηχανία
και στα κάγκελα
που περιστοιχίζουν
το ψυχιατρείο
αναρωτιέμαι αν αυτό εννοούσες
όταν είπες
πως εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο
«αν ο κόσμος δε μας αλλάξει πρώτος» ψέλλισα
δε σου το 'πα
δε ρωτούσες
κενό
το εξαπτέρυγο
η άθλια ομάδα
τα τηλεφωνήματα στον θάλαμο
η φωνή σου
-από 'δω ο Αλέξανδρος
το δάχτυλά μου μπλεγμένα στα δικά σου
για λίγο
-και το επιτελείο του
η οικογένεια και οι φίλοι
οι ενέσεις
η γιατρός να διαβεβαιώνει πως «όλα καλά»
οι νωχελικές κινήσεις σου
που είτε εκνευρίζουν είτε κοιμίζουν
-γιατί αργείς; -γιατί δεν το επέλεξα
αυτό να απαντάς
και τέλος
η απόσταση
η μεγαλύτερη απόσταση μετριέται σε λεπτά, ώρες, μέρες
τα χιλιόμετρα καλύπτονται
αλλά ταξίδια στον χρόνο ποιος μπορεί να κάνει;
οι αναμνήσεις
φθηνό υποκατάστατο της ανάγκης
να 'σαι 'δω
να σε δω
σβήνουν
ό,τι έμεινε να μαρτυρά ότι υπάρχεις
οι μελανιές που 'χω στα χέρια
και αυτή η φωτογραφία
που σε αδικεί